prof. Mieczysław Rymarczyk

dyrygentura chóralna

Mieczysław Rymarczyk urodził się 12 sierpnia 1928 roku w Zgierzu. W wieku 6 lat rozpoczął naukę w szkole podstawowej i do wybuchu wojny zdążył ukończyć 5 klas. Mając 12 lat rozpoczął naukę gry na akordeonie. W 13. roku życia zmuszony został przez władze niemieckie do pracy w stolarni, a następnie w przemyśle zbrojeniowym firmy „Stoppa” w Zgierzu. W 1943 roku został wywieziony do Niemiec na tzw. roboty przymusowe. W tym okresie, nie mając żadnych kontaktów z najbliższymi, często zmęczony po pracy, samodzielnie ćwiczył na starym akordeonie sprezentowanym przez jedną z niemieckich rodzin. Po wyzwoleniu naszych ziem wracał do Polski nie rozstając się z instrumentem.
W 1945 roku, po powrocie do wyzwolonej Łodzi, Mieczysław Rymarczyk natychmiast rozpoczął naukę w Konserwatorium Muzycznym w klasie akordeonu prof. Bromirskiej. Dwa lata później zaczął także naukę na klarnecie w klasie prof. Króla. Oprócz edukacji muzycznej, Mieczysław Rymarczyk podjął naukę w gimnazjum, a później w Liceum Handlowym w Zgierzu, gdzie w 1950 roku otrzymał świadectwo dojrzałości. Studia wyższe rozpoczął w PWSM w Łodzi w 1950 roku. Początkowo studiował na Wydziale Pedagogicznym (później Wydział Wychowania Muzycznego), który ukończył w 1953 roku, a następnie na Wydziale Teorii, Kompozycji i Dyrygentury – specjalność dyrygentura, który ukończył w klasie prof. Tomasza Kiesewettera w roku 1958.
Pracę zawodową prof. Rymarczyk rozpoczął 5 lutego 1947 roku w Państwowej Szkole Muzycznej nr 2 w Łodzi w charakterze nauczyciela akordeonu, gdzie pracował do końca 1949 roku. W latach 1950-1952 był zatrudniony w Technikum Ekonomicznym, gdzie uczył śpiewu, a także prowadził chór i orkiestrę szkolną. W 1953 roku z własnej inicjatywy zorganizował w Zgierzu Społeczne Ognisko Artystyczne, którego był kierownikiem przez 2 lata. Prowadził tam chór, a także zajęcia z nauki gry na akordeonie. W okresie od 1953 do 1955 roku współpracował z Państwową Organizacją Imprez Artystycznych „Artos” w charakterze pianisty – solisty. Niemałe doświadczenie zdobył także w działalności na rzecz rozwoju amatorskiego ruchu artystycznego. 1 stycznia 1957 roku Teatr Wielki w Łodzi (wówczas „Opera Łódzka”) zaproponował mu etat kierownika chóru, a później dyrygenta. Pracował tam bez przerw do 31 sierpnia 1975 roku początkowo prowadząc chór, później przygotowywał i samodzielnie prowadził spektakle operowe, operetkowe, baletowe i okazjonalne widowiska muzyczne. W latach 1956-1968 sprawował kierownictwo artystyczne chóru i orkiestry Zakładów Przemysłowych Barwników „Boruta” w Zgierzu, natomiast od 1 maja 1971 roku do 31 grudnia 1972 roku pełnił funkcję kierownika muzycznego Zespołu Pieśni i Tańca Łódzkiego Domu Kultury w Łodzi. W 1967 roku Mieczysław Rymarczyk rozpoczął pracę w Państwowej Szkole Muzycznej II st. im. St. Moniuszki w Łodzi, gdzie do 1973 roku uczył teorii muzyki, czytania partytur, dyrygowania, instrumentacji, a także prowadził orkiestrę szkolną. W roku szkolnym 1974/1975 pracował w Instytucie Kształcenia Nauczycieli w Warszawie – Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Piotrkowie Trybunalskim, gdzie prowadził zajęcia z dyrygowania i zespoły wokalne w ramach działalności Studium przedmiotowo-metodycznego dla nauczycieli wychowania muzycznego z wykształceniem wyższym. W roku 1972 Mieczysław Rymarczyk rozpoczął pracę dydaktyczną w PWSM w Łodzi na Wydziale Pedagogicznym. Prowadził tam zajęcia z dyrygowania, czytania partytur, instrumentacji, a także zespół akordeonowy. Jego zmysł organizatorski oraz wybitne osiągnięcia artystyczne i pedagogiczne sprawiły, że to właśnie prof. Rymarczykowi zaproponowano budowanie struktur organizacyjnych Wydziału Wychowania Muzycznego (obecnie Wydział Dyrygentury Chóralnej i Edukacji Muzycznej), który powołano do życia w 1975 roku jako drugi wydział (po Wydziale Instrumentalnym) filii łódzkiej PWSM w Bydgoszczy.
Kiedy w 1975 roku Mieczysław Rymarczyk otrzymał propozycję pracy w bydgoskiej Akademii Muzycznej, przeniósł się wraz z rodziną do grodu nad Brdą. Początkowo był dziekanem Wydziału Wychowania Muzycznego od 1 września 1980 roku do 30 sierpnia 1981 roku. Ten krótki okres wynikał z ustawy określającej sprawowanie tej funkcji tylko na okres 12 miesięcy. Kolejnym dziekanem dwóch kadencji (już zgodnych z ustawą o 3-letnim sprawowaniu urzędu), do 31 sierpnia 1987 roku był st. wykł. Jerzy Dubrowiński, a po nim funkcję dziekana objął ponownie prof. Rymarczyk, realizując pierwszą kadencję od 1 września 1987 roku do 30 sierpnia 1990 roku oraz drugą, niepełną kadencję od 1 września 1990 roku do dnia śmierci, czyli 18 marca 1993 roku. Mieczysław Rymarczyk był pedagogiem znanym i cenionym, wielokrotnie typowanym przez władze Uczelni do szeregu odznaczeń i wyróżnień za swą wybitną działalność artystyczną i pedagogiczną. W 1978 roku mógł poszczycić się przyznaniem – na wniosek Rektora bydgoskiej Akademii Muzycznej – Nagrody Ministra Kultury III st., a siedem lat później Nagrody Ministra Kultury II stopnia. Za całokształt pracy pedagogicznej otrzymał dwukrotnie (1980 i 1986) Nagrody Rektora Akademii Muzycznej w Bydgoszczy. W 1983 roku Senacka Komisja Nagród i Odznaczeń po rozpatrzeniu wniosku dziekana Wydziału Wychowania Muzycznego (st. wykł. Jerzego Dubrowińskiego) przyznała Mu Złoty Krzyż Zasługi.

na podst.: M. Kończal, Mieczysław Rymarczyk. Wspomnienie o profesorze, w: Nauczyciele muzyki na Pomorzu i Kujawach, A. Kłaput-Wiśniewska [red.], Bydgoszcz 2008, s. 235-249

Copyright © 2014 Akademia Muzyczna. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Joomla! jest wolnym oprogramowaniem dostępnym na licencji GNU GPL.